Bouwspeelplaats in aanbouw

Spel is heel belangrijk: het geeft kinderen een kans samen te zijn, hun lichaam te gebruiken, spieren te vormen en nieuwe vaardigheden te testen. Maar spel is vooral een functie voor de verbeelding. Het spel van een kind is zijn manier om om te gaan met de problemen van het opgroeien, het oplossen van spanningen en het onderzoeken van de toekomst. Het weerspiegelt rechtstreeks de problemen en genoegens van zijn sociale realiteit. Kinderen leren de wereld aanvaarden en ermee omgaan, ze worstelen met hun voorstellingen ervan en herzien deze voorstellingen voortdurend door de avonturen van de verbeelding die we spel noemen.

In Ecodorp Boekel mogen de kinderen zelf hun speelplekken bedenken, plannen en maken.

De start van de bouwplek...een paaltje.

De start van de bouwplek…een paaltje.

Elk speelterrein dat de rol van de verbeelding verstoort of verkleint en het kind passiever maakt, meer tot ontvanger van de verbeelding van iemand anders, kan er aardig uitzien, kan schoon, veilig en gezond zijn, maar het kan nu juist niet de fundamentele behoefte vervullen waar het in het spel om gaat. En is, om het maar eens bot te zeggen, een verspilling van tijd en geld. Grote, abstract vormgegeven speelterreinen zijn net zo slecht als geasfalteerde veldjes en oerwoud-achtige gymnastieklokalen. Ze zijn niet alleen steriel, ze zijn nutteloos. De functies die ze vervullen hebben niets te maken met de meest elementaire behoeften van het kind.

 

De bouwspeelplaats van Ecodorp Boekel bestond eerst uit alleen een paaltje. De kinderen verzamelde er spullen bij.

Deze behoefte aan avontuurlijk en verbeeldingsvol spel werd goed opgevangen in dorpen en op het platteland, waar kinderen de beschikking hadden over ruw materiaal, ruimte en een min of meer overzichtelijke omgeving. In de stad is het echter een nijpend probleem geworden. De wereld van besloten speelplaatsen en geasfalteerde speelvelden is voor dit soort spel niet geschikt.

Veel elementair onderzoek over dit probleem is uitgevoerd door Lady Allen of Hurtwood [en in Nederland door prof.W. Bladergroen].

Ook Colin Ward heeft een uitstekend overzicht geschreven: Adventure Playgrounds: A Parable of Anarchy. Hier is een beschrijving van het Grimsby speelterrein uit dat overzicht:

Aan het eind van de zomer zagen de kinderen hun hutten kapot tot brandhout dat ze in flinke hoeveelheden afleveren bij gepensioneerden die het kunnen opstoken. Als ze in het voorjaar beginnen te bouwen is er “niet meer dan een gat in de grond waar ze in kruipen.” Geleidelijk aan worden de holen vervangen door hutten van twee verdiepingen. Zo gaat het ook met de bordjes op de bouwsels. Het begint met het ophangen van “Verboden Toegang” borden. Daarna komen de meer persoonlijke namen zoals “Henkies Hok” of “Villa Krokodil”, maar tegen het eind van de zomer hebben ze namen uit de gemeenschap zoals “Ziekenhuis” of “Makelaar”. Er is een heel scala aan activiteiten dat geheel te danken is aan de verbeelding en de ondernemingslust van de kinderen zelf. …

img_20161206_101825Ontwikkel in elke buurt voor de kinderen een bouwspeelplaats. Geen kant en klaar speelterrein met gemaaid gras en schommels, maar een plaats met allerlei soorten ruw materiaal: netten, kisten, vaten, bomen, touwen, eenvoudig gereedschap, gras en water, waar kinderen hun eigen speelgebied kunnen scheppen en herscheppen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *